5e blog, mijn eerste lustrum :-)

5^e blog, het eerste lustrum 😊

Mijn vijfde blog alweer, een lustrum. Hoop dat ik er nog vele kan/mag schrijven.

De lente is nu echt aangebroken, de ooievaars zitten weer op hun nest, blauwe druifjes in het bos en alles is mooi groen. Heerlijk, dat is pas echt genieten. De laatste dagen/weken is het heerlijk weer, lekker buiten zijn.

Afgelopen weken heb ik het erg druk gehad. Een voorbeeld. Ik ben penningmeester van een koor. Elk jaar hebben we een donatieactie, we verkopen dan planten. Dit jaar was de actie erg succesvol, heel fijn, maar dat betekent veel werk voor een penningmeester. Gevolg is wel dat ik er nog dagen lang last van had. En dan doe ik daarnaast natuurlijk ook nog teveel (poetsen, sociale contacten onderhouden enz) in plaats van mijn rust pakken. Als ik het zo opschrijf dan denk ik bij mezelf; Simone je bent ook stront eigenwijs.

Mensen zeggen tegen mij dat ik rustig aan moet doen en ik reageer dan met de opmerking; oh maar het goed gaat hoor. Mensen zien aan mijn gezicht dat het niet gaat maar ik heb het pas in de gaten als het te laat is.

Ik vraag mezelf af wat dat toch is, dat ik maar door ga en dat ik geen nee zeg….. Ik denk dat het er mee te maken heeft dat ik niet die stempel van ziek zijn wil hebben en dat ik het zo graag wil. Ik wil het goed doen voor andere, ik wil dat andere niet veel van mijn ziekzijn merken, ik wil bewijzen dat ik het wel kan…..Als ik het zo terug lees dan lees ik vooral “de ander”. Ik ben vooral gericht op anderen en niet op mezelf. Dat blijft lastig voor mij. Het zal wel ergens vandaan komen maar ik krijg het niet veranderd. Bij de MS poli in Sittard waar ik in behandeling ben, heb ik een traject bewandeld met veel hulpverleners (Neuroloog, Psycholoog, Revalidatiearts, Ergotherapeut) en ook toen kwam ook naar voren dat ik veel meer moet luisteren naar mijn lijf, aandacht voor mezelf mag hebben enz. maar het blijft heel lastig voor mij. Oooooooit… ik blijf oefenen. Het liefste ben ik thuis, weinig prikkels en dan ben ik er het beste aan. Ik heb dan ook de meeste energie. Als ik in een groep zit of in een cafe dan kost mij dat heel veel energie, ik kan de prikkels niet verwerken. Ik moet natuurlijk van mezelf er wel op letten dat ik geen huismus word, ik moet de middenweg op zoeken. Werk aan de winkel.

Die energie is toch wel een apart ding. Het is iets waar heel veel MS patiënten mee te maken hebben. Soms kan ik echt overvallen worden door extreme vermoeidheid. Zo moe dat praten niet meer gaat. Ik kan dan alleen maar op de bank liggen en niets doen. Geen boek, geen telefoon, gewoon niks. Ook slapen gaat dan niet. Ik kan dan ook niet anders dan daar aan toegeven, Na een half uur tot een uur trekt dat wat bij. Maar ik heb gemerkt dat als ik tussen alles wat ik doe mijn rust pak, die extreme vermoeidheid niet opkomt. Dus nadat ik gewandeld heb eerst ga zitten of liggen, dan daarna pas iets van poetsen of zo oppak, dan weer ga rusten enz. Zo kom ik de dag goed door. Maar ‘soms’ ben ik eigenwijs. Ik denk dan een superdag te hebben dus gaan met die banaan en achteraf blijkt weer dat ik teveel heb gedaan. Ik zou graag veel meer uit de dag halen maar er zit voor mij niet meer in. Hetzij zo. Maar van de dingen die ik doe, geniet ik. Elke ochtend mijn boswandeling staat boven aan het lijstje van geluksmomenten. Ons Nike bruist nog van energie met z’n 12,5 jaar. Ik kan haar soms niet bijhouden. Zij is dan al boven en kijkt dan echt ongeduldig naar beneden waar ik blijf, geweldig.

Johan en ik fietsen  graag, ook zo’n geluksmoment. Nu ben ik de laatste tijd best veel duizelig (hoort er ook bij). Ik denk wel dat het tijd wordt voor een helm. Het ziet niet uit maar het moet denk ik wel. Ik ben al vaker gevallen met de fiets en ik denk dat het slim is om bepaalde dingen voor te zijn. Voor mij is die helm wel een dingetje maar ja……Ik heb tegen Johan gezegd dat ik voor onze vakantie een helm ga aanschaffen. En onze vakantie is al over 6 weken. Ik houd jullie op de hoogte.