Blog 6

Mijn 6^e blog

De afgelopen weken hebben we mooie warme dagen gehad maar ook een aantal prut dagen. Gelukkig waren de meeste ochtenden droog zodat ik wel kon wandelen met Nike. De luchten waren wel heel mooi. Zie hierboven. Vorige week ging ik zingen en toen kwam het met bakken eruit. Gelukkig was ik net op tijd binnen. Maar een aantal koorleden kwamen als verzopen katjes binnen. Nadeel was wel dat het ook flink waaide. Dan komt er toch weer een oud trauma naar boven. Naast ons huis staat een grote, dikke eik en bij elke harde wind ben ik bang dat die boom op ons huis valt. We hebben dit al eens meegemaakt in Baarlo en ik kan je zeggen dat dit verschrikkelijk is om mee te maken. Als het s’nachts zo hard waait ga ik op de bank slapen, dan lig ik letterlijk een paar meter verder van de boom af. Ik wist zelf ook niet dat die gebeurtenis in Baarlo zo diep zat.

Maar zo als het vaker gaat in Nederland was het de volgende dag weer bloedheet (voor mij in ieder geval). Toen gewandeld met Marieke. De honden vonden het ook warm en dan is het maar goed dat ze kunnen afkoelen in de Ravenvennen.

De natuur is nu zo mooi. Het vingerhoedskruid schiet omhoog met hun mooie bloemen. Heb je wel eens de moeite genomen om in de kelk te kijken ? Zo mooi.

Ik moest er natuurlijk weer foto’s van maken.

Op een ochtend sjokte ik door het bos komt er een beest op me afrennen, ik dacht eerst dat het een eekhoorn was. Hij kwam zo dichtbij dat ik ff bang was dat hij op me zou springen maar gelukkig was dat niet het geval. Bleek een bunzing te zijn met een prooi in z’n bek. Wauwwww. Ook dat weer vastgelegd op de foto, dat ging wel per ongeluk eerlijk gezegd, ik wist niet dat ik die foto had gemaakt. Maar wel gaaf;

Maar even wat anders. Ik moet bekennen dat het de afgelopen weken niet zo goed met me ging. Ik heb zeker 80 % van de tijd liggend doorgebracht. Ik had totaal geen energie. Voor alles gewoon intens moe. Soms was het praten te vermoeiend. Zelfs het wandelen was zwaar maar ik heb het wel gedaan. Daar kwam bij dat ik flink pijn had aan mijn benen en voeten. Maar ik moet van mezelf blijven bewegen anders roest ik vast. Wat dat aangaat ben ik heel streng voor mezelf. Als ik niet gewandeld/bewogen heb, heb ik het gevoel dat ik gefaald heb. Maar die vermoeidheid was ook de reden dat deze blog even op zich liet wachten, ik was er te moe voor. Nu gaat het weer maar ik moet echt goed opletten want anders gaat het niet goed. Ik voel me dan zo schuldig naar Johan toe. Ik kon gewoon echt niks in huis doen, ik had er geen energie voor. Gelukkig bruist Johan van energie en voor hem is niets te veel maar hij heeft zwaar werk en daarom wil ik eigenlijk geen hulp aan hem vragen. Maar op een gegeven moment moet je wel hulp vragen.

Ook ben ik weer in Sittard geweest bij de revalidatiearts. Voor de voeten gaan we proberen om dat op te lossen met speciale zolen, een soort steunzolen maar dan met kappen er langs. Ik heb nl. niet meer de kracht om recht te blijven staan en misschien gaat dat helpen. Dat gaan we na onze vakantie oppikken.

Afgelopen week heb ik helaas de laatste behandeling gehad bij fyshio Suzan. Zij stopt met haar praktijk. Ik vind het verschrikkelijk en zal haar ontzettend missen. Zij kon mijn lijf feilloos lezen en ik hoefde nooit wat uit te leggen. Ik ben haar intens dankbaar voor hetgeen zij voor mij heeft gedaan. In de loop van de jaren hebben we een speciale band opgebouwd, ik hoop echt dat we elkaar blijven zien.

Gelukkig heb ik een andere fyshio gevonden die ook is aangesloten bij het netwerk MS zorg. Na de vakantie ga ik bij haar beginnen. Prettige bijkomstigheid is dat ik dan in Lomm terecht kan.

Op dit moment gaat het weer wat beter. Onze vakantie staat voor de deur, we hebben weer een camper gehuurd. We weten niet waar we naar toe gaan, dat is afhankelijk van het weer. We gaan daar naar toe waar het droog is. Als je wilt kan je ons volgen op polar-steps. Na de vakantie kom ik weer bij jullie terug en zal ik uitgebreid verlag doen.