Blijven ademen, de 1e blog

1e blog

Hallo allemaal! 😊Blijven ademen, de 1e blog

Ik ben Simone, en ik leef met MS.  In 2013 werd de diagnose gesteld en ruim 10 jaar later, eind 2023, werd ik 100% arbeidsongeschikt verklaard. En daar sta je dan. Ik, die werken als hobby had, stond ineens stil langs de kant. Maar ik wil niet stil staan langs de kant. Hoe ik dat doe ga ik jullie in meenemen.

Eerlijk gezegd viel dat stil langs de kant staan echt tegen maar ik heb geboft met natuurlijk Johan maar ook met mijn ergotherapeut Roelie, mijn neuroloog en mijn werkgever, gemeente Venlo. Allen hebben mij zo goed geholpen. Alle hulp die ik mij wenstte, kon ik krijgen. Maar ondanks alles ben ik toch in een behoorlijk zwart gat terecht gekomen. Dat heeft zeker anderhalf jaar geduurd maar nu kan ik zeggen : het is goed zo. We zijn van Baarlo naar Lomm verhuisd en dat heeft veel rust gegeven. Van een groot huis naar een bungalow, geen trappen meer en veel minder poetswerk. Sinds dat ik thuis ben, heb ik beter leren luisteren naar mijn lijf. Als ik nu moe ben geef ik er aan toe, ga ik even liggen of gewoon niets doen. Ik heb zelfs een nieuwe hobby's gevonden. 

Tja, en dan moet je je dag opnieuw leren invullen, dat viel in het begin tegen maar nu kom ik tijd te kort ! We wonen dicht bij het natuur gebied de Ravenvennen en elke dag start ik met een boswandeling. Wel met stokken anders val ik om . Weer of geen weer, ik ga wandelen. Heerlijk. Ik kan echt intens genieten van het bos; de kleuren, de geuren en de beesten. Ik ga al op tijd, meestal start ik om 8 uur en in de zomer nog vroeger. Ik heb vaak het hele bos voor me alleen, dat is echt genieten. Luisteren naar het vogel gekwetter, reetjes spotten, geur opsnuiven enz.

Ook heb ik nieuwe mensen leren kennen, vaak ook honden bezitters. Zo was ik op een morgen met Nike aan de wandel en iedereen die Nike kent weet dat als zij een andere hond ziet, ze niet altijd prettig reageert. Maar die ochtend ging zij zitten en wachtte tot de hond die zij in de verte had gezien, de hoek om kwam. Ik snapte er niets van, ik wilde doorlopen maar ze vertikte het. Ik kreeg geen beweging in haar. Met de eigenaresse van die andere hond raakte ik aan de praat en, toeval bestaat niet zeggen ze, maar ook zij bleek MS te hebben ! Hoe bijzonder is dat. Die Nike heeft ons met elkaar kennis laten maken, zo leuk. Ook zij schrijft blogs, dat heeft mij misschien, naast al die reis bloggers die ik volg, ook wel getriggerd om weer te gaan schrijven. We hebben al een paar keer afgesproken om samen een wandeling te maken met de hondjes die elkaar heel leuk vinden. En ondertussen komen wij niet uitgepraat, dan hoor ik niet meer zoveel vogeltjes 😆. Vanmorgen hebben we weer samen een wandeling gemaakt, echt genieten. Daarna kom ik thuis en dan moet ik toch wel even gaan liggen. Daarna kan ik weer wat oppakken om vervolgens 's middags weer even te gaan liggen. 

Door de weeks als ik alleen thuis ben neem ik meer rust dan in de weekenden. Dan is Johan vrij en dan wil ik er gewoon zijn. Meestal knap ik in de middag af en dan ga ik toch even slapen maar ik probeer zoveel mogelijk te genieten van het samen vrij zijn.

Sinds 3 maanden doe ik vrijwilligerswerk bij de Hondenschool Venlo, 2 uurtjes op zaterdagmorgen. Zo leuk, het is de bedoeling dat ik dan puppy trainingen verzorg of assisteer bij de puppy training. Ik krijg daar erg veel energie van maar helaas kost het ook energie. Die zaterdag gaat Johan met Nike wandelen want de combi uitlaten en training geven gaat niet. Zodra ik thuis kom van de training ga ik liggen anders kom ik de middag niet meer door. Maar ik heb het er voor over. En dat geldt voor heel veel dingen. Sommige vragen; "moet je wel gaan wandelen s'morgens of moet je wel vrijwilligerswerk doen." JA is mijn antwoord; het kost energie maar levert ook heel veel energie op. Dan maar moe maar dat pakken ze me niet meer af.

Ik ga jullie meenemen in mijn nieuwe dagelijkse leven. Bij vragen stel ze gerust. Mijn voornemen is 1 keer per  3 á 4 weken te schrijven. Ik ga het proberen.